adavanvliet, 27 Jun 2010 13:16 hours
Nalaikh, Mongolia De mussen vallen eindelijk van het dak Beste familie en vrienden,
Het is schandalig lang geleden dat ik jullie nieuws uit Mongolie stuurde via de website en dat komt omdat ik het waanzinnig druk heb gehad en bijna elk weekend ook gewerkt heb. Dat komt omdat Wijtze en ik samen met de programma manager voor Nationaal Volunteering programma iets nieuws aan het ontwikkelen zijn voor kleine organizaties die zich richten op het creeren van werkgelegenheid voor de aller armsten in hun werkgebied. VSO ondersteunde binnen dit NV programma vrij veel organizaties met training budgetten en andere toelagen, maar de resultaten waren niet erg blijvend; leek meer op een bodemloze put.
Toen hebben we besloten dat Wijtze en ik een aantal van die organizaties zouden gaan doorlichten en dat is veel werk, omdat ze niet direct het achterste van hun tong laten zien en eigenlijk die bemoeienis van VSO in eerste instantie lastig vinden. Ze gaan liever hun eigen gang met een bak geld van VSO, maar zo zit de VSO wereld niet in elkaar, omdat al ons geld ook van donors en overheden komt en dus goed besteed moet worden. Wytze heeft er 5 of 6 doorgelicht en dat resulteerde in een plan voor de versterking van 2 ervan met heel veel management training, die we samen hebben ontwikkeld en in februari en maart hebben gegeven.
Mijn 2 organizaties (de federatie voor blinde mensen en de associatie voor rolstoel gebruikers) lieten het in eerste instantie ook afweten onder het mom van we hebben het zo druk. Inmiddels heb ik met de managers en boardmembers van federatie voor blinde mensen drie bijeenkomsten gehad en daar is best veel leuks uit gekomen. Ook deze organizatie kan nu op de steun van VSO rekenen en na mijn vakantie ga ik met de verschillende managers kijken hoe we hun activiteiten kunnen uitbreiden of verbeteren met de hulp van mongoolse vrijwilligers. De associatie voor rolstoel gebruikers heeft in april en mei geparticipeerd in een grote campagne die werd ondersteund door de United Nations met allerlei activiteiten om zowel de regering, organizaties als de man op de straat te laten zien hoeveel beperkingen mensen met een handicap in Ulaanbaatar tegen komen. Er deden 48 organizaties die werken voor mensen met een hancicap mee aan deze campagne. Mijn Chuka, de manager van de associatie was coordinator en dat heeft de rolstoel gebruikers opgeleverd dat de regering hen dit jaar spciaal gaat ondersteunen met geld voor de huur van hun pand en met een extra toelage als Chuka en haar mensen een universal design maken. Dat houdt in verbeteringen waar alle mensen met een handicap van kunnen profiteren en niet b.v. alleen blinde mensen of dove mensen. De focus is erg op zelfstandig leven. Goede zaak. In mijn laatste bijeenkomst met haar bleek dat ze op basis van onze eerste onderzoek gesprekken alles had uitgewerkt in een plan voor de komende 1,5 jaar. Dat was nog helemaal niet de bedoeling, maar geeft wel aan dat de organizatie veel energie wil steken in ontwikkeling. Samen met Amar besloten ook met deze organizatie door te gaan en nog voor mijn vakantie heb ik een laatste vervolg gesprek met hen.
Dan Nalaikh. In april de afsluiting van het facility jaar. Veel mensen scoorden hoog en ontvingen een maand prijs, slechts een kon de winnaar zijn van het jaar. En zoals beloofd heb ik erwtensoep gekookt. In april is het grote EU project gestart in 3 provincies en 2 districten, waaronder Nalaikh. Het gaat om de versterking van preventie activiteiten gericht op sociale gezondheidszorg. Er is een VSO volunteer naar Nalaikh gekomen en ik heb mijn activiteiten voor de gezondheids vrijwilligers in Nalaikh op 2 punten na aan haar overgedragen. Het ene punt is dat ik nog een evauatie moet doen om na te gaan wat het effect van 3 jaar vrijwilligers werk door getrainde mongoolse vrijwilligers voor de bevolking heeft opgeleverd. Amar heeft gevraagd of ik dat wil verwerken in een succes stories boek. Dat is best weer veel werk, maar wel erg leuk. We hebben prachtige verhalen gehoord en die ga ik dus verwerken in mijn boekje. Ja boekje, want ik wil een klein formaat (A5) gebruiken en per onderwerp 1 pagina, dus al met al 16 binnen pagina’s, veel foto’s en een leuke omslag. Het andere is dat ik nog met de resultaten naar het ministerie wil om te pleiten voor een betaalde baan na 3 jaar onderwijs en veel resultaten op basis van vrijwilligerswerk.
In december hebben we een toelage van de Nederlandse regering gekregen op basis van een aanvraag die ik in oktober had gedaan. Het gaat om de bestrijding van sexuaal ovedraagbare ziekten en de vrouwen rechten component die hier een grote rol speelt. Het geld wordt deels gebruikt om een ruimte te renoveren voor een apart laboratorium, training en voorlichtingsruimte en test en behandel kamers. De renovatie is net klaar. Tot nu toe was de privacy ver te zoeken. Iedereen die op de poli zit te wachten kon zien wie er naar deze afdeling ging, nu is er een aparte ingang. Iedereen die in het laboratorium zat te wachten kon zien wie er voor een test kwam, omdat dat de enige afdeling is op de 2e verdieping. Veel mensen wilden niet voor de test gaan. Nu is alles onder een dak. Een ander deel van het geld is gebruikt voor trainingen van dokters, verpleegkundigen, vrijwilligers, politie agenten en sociaal werkers. De trainingen zijn verzorgd door een vrouwenarts uit Ulaanbaatar, die gespecialiseerd is in trainingen voor gedragsverandering en vrouwen rechten. Hij is als vrijwilliger verbonden aan Amnesty International en geeft ook les op de medische faculteit. Hij doet de trainingen samen met studenten van die faculteit en dat is een groot voordeel, omdat jonge mensen eerder naar leeftijd genoten luiteren dan naar volwassenen en hier in Mongolie praten jongelui niet zo snel met hun ouders over dit soort dingen. We hebben een hoog percentage sexueel overdraagbare ziekten in Nalaikh en deels heeft dat ook te maken met dronkenschap en sexueel geweld, vandaar dat de politie graag betrokken wilde worden. Kom ik op terug. Een groot deel van het geld wordt gebruikt om met het voorlichting team, een dokter en verpleegkundige met een ambulance naar organizaties te gaan waar mensen werken die normaliter niet uit zichzelf naar een poli komen. Na de voorlichting kunnen ze direct gratis worden getest als ze dat willen, de uitslag is in 10 minuten bekend en ze kunnen ook direct de eerste behandeling krijgen. En tot onze verbazing blijkt dat vrijwel iedereen die test laat doen en dat blijkt, wat we wel hadden verwacht dat er heel veel mensen besmet zijn. Om voor een gratis vervolg behandeling in aanmerking te komen moeten ze met hun partner komen, omdat vrij zeker is dat die ook besmet it. Tijdens de voorlichting bleek steeds dat mannen over dit soort dingen weinig weten omdat vrouwen onder elkaar praten en niet met hun partner. Veel mannen zeiden dat ze geen idee hadden van hun verantwoordelijkheid en de gevolgen van hun gedrag (veel hebben meer dan een relatie). Nu komt het bijzondere. Uit het feit dat we ineens op de poli allerlei andere mannen of stelletje kregen bleek dat de mannen nu wel met elkaar praten. We zijn ons rot geschokken, want binnen twee maanden waren we al door ons test materiaal heen, terwijl we nog heel veel organizaties moesten bezoeken. Ik heb dit verteld op de biertje avond in cafe Amsterdam en toen zei Tjalling, vertegenwoordiger van de Nederlandse regering in Mongolie, dat ik de situatie maar aan de ambassade moest voorleggen. Ik dus een brief geschreven en toen kwam de grote verrassing. Ik mocht aanvullend budget aanvragen en inmiddels hebben we dat ook gekregen. Dan ben je weer even trots dat je een Nederlander bent. Het ziekehuis draagt ook een steentje bij, want alle lab materialen die het ziekenhuis gewoonlijk gebruikt hoeven we niet te betalen van ons budget, zodat we al het werk voort kunnen zetten en ook in staat waren de 3 grote scholen in Nalaikh in het project te betrekken.
Verder kwam de politie langs met de vraag of ik ze kon helpen. Duya, onze neurology verpleegkundige gaat al ruim een jaar 2 dagen per week met de psychiater naar de politie afdeling waar dronken mensen een nachtje mogen verblijven omdat ze dronken waren en een gevaar voor zichzelf of hun omgeving. Ze praten dan met deze mensen over de gevaren van hun gedrag en alternatieve behandelingen op de poli. Veel mensen drinken overmatig omdat ze het gewoon niet meer zien zitten, geen werk hebben, hun gezin niet kunnen onderhouden en van kwaad tot erger gaan. De politie dokter is gespecialiseerd in verslavingen en heeft in de afgelopen 2 jaar 5 mensen voor meer dan een jaar van de alcohol af weten te houden. Zijn baas gelooft niet in straffen, maar wel in goede begeleiding en menswaardige behandeling, dus waren ze met eigen geld begonnen om een apart gebouw te bouwen, met menswaardige cellen, gelegenheid om te douchen en wonden te behandelen en ook de nodige behandelingen om de alcohol uit het lichaam te spoelen. Als dronken mensen voor dit soort dingen naar het ziekenhuis gaan moeten ze voor straf 17.000 tugrug betalen; mensen die al gen cent te makken hebben en vaak spiritus drinken omdat dat het goedkoopste is. Ze hadden veel werk in vrije tijd gedaan, geld gekregen van het politieburea en alle agenten hadden 2 dagen salaris ingeleverd om materialen te kopen of specialisten in te huren, maar nu was echt alles op en het gebouw half af. Toevallig kwam er op dat moment bericht dat we een aanvraag konden doen voor een Millenium challance account dat precies aansloot bij de ideeen. Ik een aanvraag ingediend, uit 1.350 aanvragen werden we met 309 anderen uitgekozen om een volledige aanvraag in te vullen (wat een klus), maar vorige week hoorden we dat onze aanvraag samen met nog 92 anderen was geselecteerd. Ons project sprak zelfs zo aan, dat de politiechef tijdens de officiele bekendmakings ceremonie door de minister van volksgezondheid en de amerikaanse ambassadeur een certificaat kreeg uitgereikt. Iederen krijgt dat certificaat, maar slechts 14 kregen het tijdens die ceremony. Nu kan het geboud worden afgemaakt. Dan gaat men ’s morgens in de trainingruimte praten met degene die dronken was binnen gebracht en zijn of haar familie met als doel te bezien wat men met elkaar kan doen om te voorkomen dat deze persoon steeds dronken wordt opgepakt. De ruimte kan ook gebruikt worden door degenen die nu droog staan als AA ruimte en als activiteitenruimte, zodat men niet op straat hoeft rond te hangen. Verder worden er teams gevormd in de Xoroos van dokters, verpleegkundigen, sociaal werkers, politie agenten en speciaal getrainde vrijwilligers om de families te steunen. De politie chef is ook druk bezig werkgelegenheid te vinden voor degenen die in de afkick kliniek zijn geweest. Twee weken geleden is er een grote bijeenkomst geweest met alle betrokkenen om vooral veel publiciteit te geven aan het feit dat dronkenschap een sociaal en maatschappelijk probleem is en geen crime en dat iedereen kan bijdragen aan het oplossen van dit probleem.
En de tandartsen zijn geweest. Een van de groepen die ze hebben behandeld zijn de ex-verslaafden die inmiddels de kliniek hadden verlaten. Ik had de kliniek bezocht en 41 mensen uit Nalaikh gesproken, dus kende ik ze van gezicht. Een man kwam met een bloedende mond (Joost had 3 tanden getrokken) met uitgestoken handen naar me toe om te bedanken. “Niemand keek ooit naar ons om en nu krijgen we zelfs tandheelkundige hulp”. Met Bilgee zijn ambulance gingen ze naar het mijn gebied, dat uitgesorven leek. Bilgee gebruikte zijn microfoon om te zeggen dat men naar de tandarts in zijn auto kon komen. Als vanuit het niets stroomden de mensen toe. Meestal illegale mijners die in grote armoede leven met de nodige tandheelkundige problemen tot gevolg. Ook op straat in Xoroo 3 stroomden de mensen toe om in de huisartsen post te worden behandeld. Een team ging naar Gordoc, 15 km van Nalaikh centrum zonder goede busverbindingen en ook daar stroomden de mensen toe. Joost en Eric en hun teamgenoten hebben fantastisch werk verricht en we zien ze graag terug komen.
Tussen de bedrijven door ook nog management trainingen voor het management team van het ziekenhuis gegeven. Even naar Rusland geweest om 3 doktors, die daar een maand stage gingen lopen goed af te leveren, geintje. Oyunchimeg en ik moesten wel een paar dingen regelen en wat introducties verrichten in Irkutsk, maar we hebben vooral ook lekker kunnen genieten, naar een openlucht muzeum geweest, vis gegeten aan het Baykal meer, naar het theater, beetje boodschappen doen en ’s avonds langs de rivier de ankar flaneren met een van die heerlijke russische ijsjes in gezelschap van de russiche doktors en managers die inmiddels goede vrienden van ons zijn.
Het is hier heel lang erg koud geweest; veel dieren zijn gestorven omdat hun reserves opwaren en de sneeuw maar niet wilde verdwijnen. Nu vallen de mussen van het dak. Gisteren 40 graden, vannacht was het gelukkig wat fris, zodat ik mijn huis kon afkoelen. Nu zit alles pot dicht, omdat het buiten weer zo’n 37 graden is. Ze zeggen dat het over 2 dagen wat gaat afkoelen. Ik hoop maar dat de weermannen in Mongolie juist voorspellen, want dagen achtereen dit weer is echt niet uit te houden. Alleen van zitten op de bank wordt je al doodmoe. Heb een griep opgelopen, dus de koorst die ik op dit moment heb draagt er gezellig aan bij, dat ik me echt even rot voel. Maar ja zal wel overgaan voor ik een jongetje wordt, toch? O ja bijna vergeten. Ben in maart naar het winterverblijf van Oyunchimeg haar ouders geweest. Dat ligt achter een grote rots lekker uit de wind. Even beklommen, was een beetje eng, maar het uitzicht was geweldig.
Nou dat was het voor nu. Sorry lang verhaal, maar er gebeurd hier veel en ik had 4 maanden bij te praten. Ga in juli naar Nederland lekker 3 weken genieten en uitrusten.
Liefs Ada
|
17:38 
